"جدايي نادر از سيمين" تأثيرگذارترين مديايي بود كه تو عمرم ديدم.
تكميلشده "درباره الي"
به نظرم اصغر فرهادي، بنيانگذار سبك نويني از فيلمسازي تو دنياس (لااقل تا اونجا كه من ميدونم و ميشناسم).
سبكي كه قرار نيست از طرف سينماگر به تماشاگر پيامي ارسال بشه (اگرچه تماشاگر خودش كلي پيام دريافت ميكنه)
سبكي كه بازيگر اول و دوم توش معني نداره؟ بازيگر دوم كيه؟ براي همينه كه تو برليناله به سه نفر بازيگر مرد و سه نفر بازيگر زن فيلم جايزه بهترين بازيگر نقش مرد و زن رو دادن.
سبكي كه داستان اگرچه مهمه و با جزئيات لازم و كافي ارائه ميشه اما هدف سينماگر، داستانگويي نيست
سبكي كه اگرچه نه بازيگرها رو توش احساس ميكني، نه دوربين رو، نه كارگردان و نه فيلمنامهنويس رو اما بعد از فيلمه كه احساس ميكني فيلم يعني چي؟
سبكي كه خود زندگي رو در فيلم به تصوير ميكشه و چشمان تو، خود دوربينيه كه از صحنه ها فيلمبرداري كرده.
سبكي كه نه قصد داره از بالا به پايين به تماشاگر نگاه كنه
نه سعي داره فيلم رو فداي پيامرساني كنه
نه سعي داره خودش رو تو فيلم مطرح كنه
نه سعي داره اثري هنري خلق كنه (اگرچه كلي هنر توش استفاده شده)
نه سعي داره آخر فيلم، تماشاگر رو سر كار بگذاره
همه چيز همونجور كه هست و بايد باشه، از ناحيه تماشاگر ديده ميشه
و بعد از تب و تاب فراوان و كلي هيجان و استرس و غم و شادي كه در حين تماشاي فيلم بهش دست ميده، در نهايت تماشاگر با حسي مبهم و سؤالهاي فراوان و چالشي در درون، از سالن سينما مياد بيرون.
سبكي كه هيچ وقت نميشه گفت كاش آخرش اينجوري ميشد يا اينجاش اينجوري بود يا اونجاش تناقض داشت.
همه مثل پازل كنار هم و مرتبطه و تو فقط كافيه بري تو فيلم و درگير بشي و بعد از اين نگاه كردن و درگيرشدن لذت ببري.
سبكي كه شعور تماشاگر رو بالا در نظر ميگيره و بهش احترام ميذاره و سطح توقعاتش رو از يه تماشاگر فيلمهاي داستانگونه كمدي و درام، به تحليلگر روابط بين آدمها و رفتارهاي اجتماعي و فردي اونا، ارتقا ميده.
اصغر فرهادي خوب بلده با كليه محدوديتهاي داخلي موجود، بدون اينكه اسير سانسورها بشه حرفش رو بزنه و البته غر هم نزنه.
خوب بلده كه خيلي معضلاتي كه تو فيلمهاي ديگه، موضوع اصلي فيلمه و با هزار جور كلك و كلنجار به خورد مخاطب داده ميشه رو با يه نگاه، يه سكوت يا يه تكجمله يا در كنار گذاشتن چندين صحنه، به صورتي بسيار تأثيرگذار نشون بده.
اصغر فرهادي خيلي خوب بلده چه جوري تماشاگر رو در مقام قضاوت بگذاره
و چه جوري تماشاگر رو وادار به فكر كنه درباره رفتارهاي عادي و روزمره.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
بازگويه انديشه شما: