گیرم من آن ملخک

گویند که از نسل ملخکانیم

یا حشراتی به تکامل درآمده

روح خنیاگرمان نشئه پروازی داشته است به هوس برگ گلی

و به ناگاه بر دوپای خود برافراشته ایم رویایی

گویم از نظرکردنگانیم

عاشقانی معشوق پی

که دم قدسی و روح سرمدی

چنان پروارمان کرده است به عشق

تا خنکای گیسوانی رنگارنگ، به محشرمان برد

اینگونه جهیده ایم پس

از میان فرضیه و فریضه

به میان غریزه و ادراک

که لاف عقل برسر تکامل خویش می زنیم

عقل را

لای چرخ عشق میگذاریم و

عشق را در حفره ای می یابیم از تاریخ برآمده

گیرم، من آن ملخک؛

تو را چگونه تصور کنم ای برآمده از آسمان هفتم دل